DEMO - Kościół Najświętszego Serca Pana naszego Jezusa Chrystusa
Figura Chrystusa
Dominującym elementem wnętrza jest majestatyczna figura Chrystusa z otwartymi ramionami i promieniującym sercem, otoczona płomienną aureolą zwaną mandorlą. Taka mandorla – aureola obejmująca całe ciało – w ikonografii chrześcijańskiej jest zarezerwowana wyłącznie dla Chrystusa i Matki Bożej, symbolizując ich bezgrzeszność: Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek, nigdy nie zgrzeszył, podczas gdy Matka Boża została od grzechu zachowana przez Bożą łaskę. Figura pochodzi z 1934 roku, mierzy trzy metry, jest wykonana z drewna lipowego, częściowo złocona, a stworzył ją rzeźbiarz Damián Pešan, podobnie jak sześć innych figur na frontowej ścianie.
Witraże kościoła
Witraże zaprojektowane przez Karla Svolinskiego przedstawiają powtarzające się symbole o głębokim znaczeniu: płonące serce (miłość Chrystusa), gwoździe (cierpienie), feniksa (zmartwychwstanie), kłosy i winne grona (chleb i wino Eucharystii) oraz ryby. Ryba (gr. Ichthys) była tajnym znakiem pierwszych chrześcijan przed edyktem mediolańskim z 313 roku i jest skrótem wyznania wiary: Jezus Chrystus, Syn Boży, Zbawiciel.
Pieta
Za każdą utraconą wolność trzeba wziąć odpowiedzialność. Zdjąć z krzyża martwe ciało Jezusa nie jest trudne. Ale jak je oddać matce? Jak spojrzeć jej w oczy? Jak pocieszyć jej cierpiące serce? Przecież to ja uczyniłem ją bolesną matką. Stoję więc dziś pokornie pod krzyżem i całą nadzieję pokładam w Jezusie, aby usłyszeć: Synu, to jest twoja Matka. Matko, to jest twój syn. Tylko taka nadzieja pozwoli mi dojść do zmartwychwstania. Rzeźba jest kolorowanym odlewem gipsowym pietas z nagrobka Jiřího Rückla na cmentarzu na Wyszym Gradzie autorstwa Hanuše Folkmana.
Statua św. Krzysztofa
Rzeźba św. Krzysztofa, wyrzeźbiona z polerowanego marmuru z Istrii, jest dziełem rzeźbiarza Bedřicha Stefana. Święty jest przedstawiony w naturalnej wielkości, idący z obiema rękami opartymi o pień drzewa. Na jego lewym ramieniu siedzi mały Jezus, którego według legendy Krystof przeniósł przez wzburzoną rzekę – symbol służby, wiary i dźwigania ciężaru świata.
Stacja 4: Jezus spotyka swoją Matkę
Na drodze krzyżowej pełnej bólu i poniżenia Jezus spotyka Maryję. Spojrzenie, które wymieniają, jest pełne cichej miłości, współczucia i wspólnego cierpienia. Matkę podtrzymują kobiety, które stoją przy niej, lecz jej serce jest złamane. W tej chwili spełnia się proroctwo Symeona – także jej duszę przeszywa miecz boleści. Mimo to pozostaje blisko, wierna do końca.
Stacja 5: Szymon z Cyreny pomaga Jezusowi nieść krzyż
Jezus jest wyczerpany, a żołnierze zmuszają przechodzącego Szymona z Cyreny, by pomógł Mu nieść ciężki krzyż. Szymon początkowo się waha, lecz ostatecznie podchodzi i bierze na swoje ramię drewno cierpienia. Scena ta niesie przesłanie, że krzyż Chrystusa nie jest tylko Jego – każdy z nas jest wezwany, by wziąć na siebie swoją część, wraz z Nim i dla innych.
Stacja 6: Weronika ociera twarz Jezusowi
Z tłumu pełnego przemocy wychodzi Weronika, kobieta odważnego serca. Zbliża się do Jezusa i podaje Mu chustę, aby otarł twarz. Ten gest współczucia, choć wydaje się drobny, ma wielką moc. Według tradycji oblicze Jezusa odcisnęło się na tkaninie jako znak, że miłość nie pozostaje bez odpowiedzi. Weronika uczy, że nawet w ciemności można przynieść światło dobroci.
Stacja 7: Jezus upada po raz drugi
Jezus ponownie upada na ziemię, osłabiony bólem i ciężarem krzyża. Żołnierze ciągną Go i poganiają, lecz Jego ciało już z trudem dźwiga ciężar. Drugi upadek przypomina, jak trudno podnieść się, gdy człowiek wielokrotnie doświadcza słabości. Lecz Jezus nie rezygnuje z drogi miłości i podnosi się, by wypełnić swoją misję.
Stacja 8: Jezus spotyka płaczące niewiasty jerozolimskie
Z tłumu zwracają się do Jezusa kobiety, które płaczą nad Nim nie z nienawiści ani strachu, lecz ze współczucia. Jezus zwraca się do nich, mówiąc: „Nie płaczcie nade Mną, lecz nad sobą i waszymi dziećmi”. Jego słowa nie są wyrzutem, lecz wezwaniem do nawrócenia. Nawet w cierpieniu Jezus pozostaje nauczycielem, który myśli o innych.
Stacja 9: Jezus upada po raz trzeci
Jezus jest już prawie u celu, lecz Jego ciało nie ma już sił. Upada po raz trzeci, całkowicie wyczerpany. Żołnierze bezlitośnie Go poganiają. Ten upadek jest obrazem skrajnej ludzkiej słabości, ale również niezłomności ducha. Jezus się nie poddaje, podnosi się z prochu, bo wie, że Jego ofiara ma sens. W każdym kolejnym kroku niesie naszą nadzieję.
Stacja 10: Jezus obnażony z szat
Na szczycie Kalwarii żołnierze zdzierają z Jezusa szaty. W ten sposób ponownie ranią Jego ciało pokryte ranami, pozbawiając Go resztek godności. Jezus stoi nagi przed światem, upokorzony, lecz całkowicie oddany. Ta chwila ukazuje pełnię oddania siebie – niczego nie zatrzymuje dla siebie, oddaje wszystko.
Stacja 11: Jezus przybity do krzyża
Jezus leży na ziemi, z rękami wyciągniętymi do ukrzyżowania. Żołnierze bez litości wbijają Mu gwoździe w dłonie i stopy. Ból jest ogromny, lecz Jezus się nie opiera. W ciszy przyjmuje to ostatnie poniżenie. W tym momencie krzyż staje się ołtarzem ofiary, z którego wyrasta nadzieja dla całego świata.
Figura Dobrego Pasterza
Dzieło Bedřicha Stefana, umieszczone na fasadzie kościoła w 1950 roku, przedstawia Chrystusa, który powiedział o sobie: „Ja jestem dobrym pasterzem”. To jedno z najstarszych przedstawień chrześcijańskich, znane już od czasów pierwszych wspólnot.
Figura Orantki
Ten wczesnochrześcijański symbol kobiety z uniesionymi rękoma przedstawia modlący się Kościół. Również tę rzeźbę stworzył Bedřich Stefan w 1971 roku.
Figura Madonny z Dzieciątkiem
Nieukończona rzeźba Madonny z Dzieciątkiem została umieszczona nad głównym wejściem do kościoła dopiero w 1983 roku, rok po śmierci jej autora Bedřicha Stefana.
